Vijgen info en bereiding


Vijgen, fruit van de goden

Een deel van de mythevorming rond de vijg wordt wellicht ont­leend aan zijn bijzondere groeiwij­ze. Ondanks hun sexy uitstraling zijn de vruchten namelijk niet in staat elkaar te bevruchten. Hiervoor is de hulp van de minuscule vijgwesp nodig. Dit kleine insect huist gedurende de winter diep in de zich ontwikkelende vrucht. In de lente woelt de wesp zich los – waarbij hij pollen van de mannelijke vrucht meeneemt – en vliegt de wereld in op zoek naar een vrucht met vrou­welijke bloemen.

Perfectie

Dit bevruchtingsritueel werd al zeer ver terug in de tijd bestudeerd. De cultivering van vijgen begon vermoedelijk in Egypte of Arabië, rond 4000 voor Christus. De vijg werd zeer gewaardeerd in dit pre-suiker­tijdperk; vooral in gedroogde vorm bevatten de vruchten immers een hoog suikergehalte. Later werd de vijg gekweekt in Griekenland, maar het waren de Romeinen die de vrucht haar huidige perfectie ver­leenden. De meeste van onze hedendaagse zwarte, groene en bruine vijgen stammen af van deze oude Romeinse variëteiten. Ze worden nog steeds vooral geïmporteerd vanuit mediterrane landen.

Vruchtvlees

Iedereen die op vakantie wel eens geluncht heeft op een zomerse patio omgeven door vijgenbómen, kent het gevaar van vallende vruchten. Omdat vijgen vaak al loslaten als ze nog nét niet helemaal rijp zijn, wordt in veel kookboeken aangeraden om de vruchten enkele uren in de zon te laten liggen. Met onze zomers is dat niet altijd even gemakke­lijk, maar door de vijgen in hun geheel kort en zacht te bakken ofte grillen (lang genoeg om ze door en door te verwarmen) wordt hetzelfde effect verkregen. Snijd de vijg door­midden of in kwarten en lepel het binnenste, zachte vruchtvlees eruit. Met een beetje dun­geslagen gezoete room, of gewoon zó. Goddelijk!

Comments & Responses

Comments are closed.